Search

Mijn moeder en haar crush


De laatste foto’s die mijn moeder met haar mobiel maakte waren van Jezus. Niet de echte natuurlijk, maar een mini Jezus uit steen die ze ooit kocht in Cuba.


Het was dag drie of vier in het hospice, van de zes dagen die ze er uiteindelijk zou doorbrengen. Haar mobiel bedienen kon en wilde ze al een tijdje niet meer. Sterker nog, ik had hem een paar dagen ervoor mee naar huis genomen om alle appjes die ze kreeg te beantwoorden. Tot ze me op een avond door de verpleegkundige liet bellen zodat ze me nog even welterusten kon wensen. Ohja, en of ik haar mobiel weer meer terug wilde nemen. Tuurlijk mam.


En dus zat ze opeens weer met haar mobiel in haar hand. Doodziek, halfdood, amper kracht om te spreken, rechtop slapend in haar bed. Maar haar mobiel, die had ze vast. Af en toe opende ze het hoesje (je weet wel, zo’n boekwerk waar al je pasjes en de Dikke Van Dale in kunnen), ze drukte op de home knop, keek erna. Verder niks. Althans zo leek het.


Tot ik een week of twee daarna, mijn moeder begraven en wel, haar telefoon opende omdat te kijken waar ze de afgelopen maanden nog foto’s van had genomen. Prompt sprong Jezus in het vizier. In de hand van mijn moeder. Niet één, niet twee, maar een stuk of twintig dezelfde foto’s. De één alleen net een beetje waziger dan de ander.


Heeft ze op het laatst toch nog selfies met haar crush kunnen maken.

3 views

© 2020 Silvia de Vries

  • Instagram
  • Pinterest
  • White Twitter Icon